 |
 Emails van
Willem |
|
| Emails van
Willem |
Hallo Frans,
Alta Vista hielp me je weer even terug te vinden... Lang geleden alweer dat
we elkaar zagen, Internet helpt nu...Ik zag jou en familie "beeldvullend"...
wat een uitkomst! Hoe gaat het jullie? Aan je HomePage te zien nog volop
drukte - paarden, zweven, columns, boeken (misschien in een wat andere
volgorde). Ons gaat het prima. We hadden deze dagen eigenlijk willen
kamperen/zeilen maar het weer werkte onvoldoende mee, dus maar wat
thuisvermaak.
Er is voldoende
te doen, ik ben bezig een expeditie naar Antarctica voor te bereiden. We
willen Stormvogels bestuderen door gebruik van kunstmatige nesten te maken,
waarin ik een Identificatie systeem (TIRIS van Texas Instruments) en een
loadcell heb geïntegreerd. E.a. moet het mogelijk maken om de vogels
(die vooraf een z.g. transponder geïnjecteerd hebben gekregen) te
herkennen en te wegen. Dit alles voor 40 nesten >> veel
werk.
In juni/juli krijgen we definitief te horen of we toestemming krijgen om op Ardery Island (nabij het Australische onderzoekstation Casey) te gaan werken. In geval het doorgaat vertrek ik samen met een onderzoeker en een AIO begin september, om in de tweede helft van januari '97 weer terug te komen. (hu... wel wat lang...)
Ik hoop binnenkort iets van je te horen, dit medium moet ons toch de
mogelijkheid geven om af en toe eens een berichtje te sturen ....
(19-Aug-1996)
Up-to-date
geprikt
Inmiddels gaan de voorbereidingen voor Antarctica ook door. Duidelijk is nu dat ik in week 38 zal vertrekken en omstreeks 15 januari weer terug ben. Afgelopen dinsdag een behoorlijk complete medische keuring gehad, waarvan ik binnenkort de uitslag verwacht. Resten nu nog wat entingen en mantoux, de entingen zijn niet echt nodig maar de betreffende arts vond het allemaal zo bijzonder (heeft normaal alleen tropen-keuringen) dat ie z'n werk extra goed wil doen en me "weer helemaal up-to-date wil prikken". Geweldig...
Deze week staat in het teken van het inpakken. Alles op lijsten, labellen, wegen enz. We hebben grofweg 1500 kg materiaal bij ons in zo'n 60 aluminium transportkisten. Als het inpakken achter de rug is, moet ik me nog enige tijd concentreren op de laatste software-details voor de besturing van de electronica.
De expeditie heeft ook al wat leuke spinn-off gehad. Enige tijd terug nodigde Fluke (de meetinstrumenten-poot van Philips) middels een advertentie mensen uit om een toepassing te bedenken voor een recent op de markt gebracht meetinstrument, de ScopeMeter. Een comb. van 2-kan. oscilloscoop en preciesie universeelmeter, werkend op NiCad-batt. en bijzonder geschikt voor veldwerk. Alhoewel ik niet echt geloof in prijsvragen, loterijen en wat dies meer zij, heb ik het volgende op een zondagochtend uit de duim gezogen:
ScopeMeter op Antarctica-expeditie
Alhoewel het al bijna zomer is, meet ons weerstation niet meer dan -8 graden
Celcius bij een windkracht 7. De kou buiten is snijdend, onze "Apple" is
echter speciaal ontworpen voor verblijf op Antarctica en het is er dan ook
aangenaam. In het kader van ons onderzoek naar het broedgedrag van
Antarctische Stormvogels zijn we hier nu al ruim een maand op een eiland 12
km van de Australische basis Casey. Het is vandaag een belangrijke dag, ook
in een tweede kolonie stormvogels zullen nu een aantal kunstnesten worden
aangesloten op de besturings-PC. M.b.v. deze nesten kunnen we het
gewichtsverloop van de broedende vogel meten en inzicht krijgen in de
hoeveelheid aangevlogen voedsel door de partner. De afstand tot de kolonie
is ruim 600 meter, hetgeen voor het RS485 multidrop meetsysteem met repeater
geen probleem zou moeten zijn. Toch ben ik, als electronicus, altijd weer
gespannen op deze momenten.
Mijn twee mede-expeditieleden, beide bioloog, zijn naar de kolonie gegaan om de weegsystemen op de RS485 verdeelunit aan te sluiten en waarnemingen te doen. Ik "volg" hun verrichtingen op het PC-scherm... De nestnummers 8 t/m 12 zouden nu toch respons moeten geven. Vergeefs tracht de PC met de nieuw aangesloten nesten kontakt te leggen. Er volgt een melding COMMUNICATION ERROR! Waarschijnlijk "rommel" in de communicatie-buffer! Signaal echo's? Te lange kabel? Sluiting? Nee geen sluiting, de zaak is met de universeelmeter gecontroleerd.
Via de portofoon laat ik de biologen weten dat "het" nog niet in orde is, ze reageren geïrriteerd en melden dat de wind stormkracht is gaan aannemen en ze ongeduldig worden... Er rest mij niets anders dan het besturings-interface open te maken en de signalen met m'n Fluke Scopemeter te controleren. Gisteren, bij fraai zonnig weer, nog netjes met ons solar-systeem opgeladen, heb ik hem altijd onder handbereik. Deze meting heb ik al eerder gedaan zodat ik de toen gebruikte meetsetup zo uit het geheugen kan opvragen. Door een vergelijk te maken tussen het actuele signaal uit het veld en een in de Scopemeter opgeslagen referentie waveform zie ik direkt een verschil. Het kan niet anders, of we zijn vergeten de nieuw aangesloten sectie juist af te sluiten! Dit is eenvoudig te verhelpen, door op de laatste unit een dummyload aan te sluiten.
Snel m'n isopak aan en wat gereedschap mee. M'n twee collega's zijn blij verrast door de snelle vondst van de oorzaak van het probleem. Voorzichtig loop ik door de kolonie, het is een enorm kabaal en het stinkt! Aangekomen bij het kunstnest, is de afsluitweerstand snel geplaatst. De vogel op het nest heeft nog geen eieren, maar verdedigt zijn territorium toch al venijnig en pikt dwars door m'n handschoenen heen. Gelijk heeft ze, het was ook een stomme fout van me!
Begin september van dit jaar hoop ik als electronicus mee te gaan op expeditie naar Antarctica, om daar met behulp van weeg en identificatie electronika een bijdrage te leveren aan het onderzoek aan stormvogels.
Tot zover. Vlak voor m'n vakantie kreeg ik bericht van Fluke dat mijn inzending, als een van de twee winnaars uit de bus was gekomen en ik derhalve komende week het topmodel uit de serie ScopeMeter uitgereikt zal krijgen. Leuk toch, nietwaar? De meter gaat nu natuurlijk mee op expeditie en zal dan z'n nut moeten bewijzen.
Je bent weer even op de hoogte, en ik hoor binnenkort wel weer van
je...?
Mijn vertrek staat nu vast op 18 september in het begin van de avond. Ik vlieg via Frankfurt en Sidney naar Hobart waar ik 20-09 aankom.
Vorige week is het grootste deel van onze bagage en apparatuur al verzonden, zo'n 1200 kg in 60 aluminium boxen. Eenmaal in Hobart komt daar nog 300 kg aan accu's bij. Dit betekent dat er, nadat we met de ijsbreker Aurora Australis de "ice edge" hebben bereikt (mogelijk nog 100 mijl van onze eigenlijke bestemming nabij Casey), nog minstens 5x met de helicopter gevlogen moet worden. De vracht wordt als "sling-load" in een net onder de heli getransporteerd. Ik heb begrepen dat wij op een meer conventionele manier meevliegen. Onze aankomst bij de "ice edge" zal, na ruim een week varen, op omstreeks 4 oktober zijn.
Stel je van de post niet teveel voor! Ik heb slechts 1 mogelijkheid om
post te verzenden, n.l. deze meegeven met de boot waar ik mee wordt
gebracht. Vanaf dat moment is die post dan nog ruim een maand onderweg terug
naar Australie omdat de "Aurora Austalis" eerst nog een bezoek brengt aan de
stations Davis en Mawson en er onderweg een onderzoeksprogramma naar
ijsvelden gedaan zal worden. De volgende postbode komt pas eind december met
de boot die ons ook weer naar Australië zal brengen. Ik zal je zeer
binnenkort nog wel mijn postadres via de Antarctic Division geven, het zou
leuk zijn om rond eind december wat van je te horen. Mijn E-mail adres
aldaar heb ik nog niet, maar geef ik ook zo snel mogelijk door. Als je mijn
correspondentie de moeite waard vindt heb ik geen bezwaar tegen
citaten.
(17-Sep-1996)
Afwachten in
spanning
De laatste paar dagen thuis zijn toch wat vreemd, echt wachten op vertrek, vrijwel alles is klaar, het meeste doorgesproken. Toch ook nog weer onverwachte problemen: expeditie-lid Jeroen die een week voor z'n geplande vertrek (afgelopen zaterdag) ziek wordt maar na een stevige antibiotica-kuur nu dan toch vandaag is vertrokken of accu's die niet geleverd kunnen worden en waarvoor collega Jan Andries (die al op Tasmanië is) heel Hobart en omstreken nu afzoekt naar een alternatief.
Ik ben er echter klaar voor en hoop er het beste van! Ik hoop dat de
communicatie een beetje op gang zal blijven, het zal in grote mate afhangen
van de situatie ter plekke.
(17-Sep-1996)
E-mail
operationeel
Hallo daar in het noorden,
Even een kort berichtje dat vanaf heden mijn eigen E-mail adress
operationeel is. De Antarctic Division zorgt voor het doorsluizen van de
mail naar Casey-station via satelliet.
Morgen zullen we, nadat er eerst nog een briefing is, omstreeks 16:00 inschepen op de Aurora Australis.
Mogelijk zal er t.z.t. aan de internet pages van de Australian Antarctic Division
een speciale pagina worden toegevoegd over ons werk op Ardery-Island
compleet met wat plaatjes.
(27-Sep-1996)
Ship-mail, ten zuiden van
Tasmanië
Hoi Frans,
Een eerste berichtje vanaf de Aurora Australis op volle zee ten zuiden van
Tasmanië. Voor onze juiste positie zou je eens op de Antdiv homepage
moeten kijken onder Season voyage tracks, een min of meer realtime positie
van het schip.
De zeeziekte heeft nog niet echt toegeslagen, dus was er geen reden om niet eens wat te mailen. M'n collega Jan Andries is er wat minder aan toe, de reling was zijn favoriete plek. De oceaan is niet echt onstuimig en de golven zijn 3 tot 5 meter. Echt relaxed rondwandelen is er dan niet bij maar wat typen gaat aardig.
We zijn donderdagavond om 21:00 uur met een vertraging van 4 uur uit Hobart vertrokken. Collega's van de Antarctic Division hadden champagne bij zich om het vertrek extra feestelijk te maken. Het is min of meer traditie dat het vertrek van de boot door bijna alle Division medewerkers wordt bijgewoond. Uiteindelijk na het inschepen zijn er alleen nog maar heel veel kleurige linten de ons met de wal verbinden, maar als het schip langzaam weg vaart breken deze ook en zijn de expeditioners echt los van wal en hun familie.
We zakken af naar de bar op het F(un)-dek en maken onze quote bier op. De regels zijn streng ten aanzien van alcoholgebruik (terecht), p.p./per dag 3 tins, waarvan ook goed wordt boekgehouden. Alcohol is een van de vier grootste gevaren aan boord na dingen als b.v. brand. De donderdagochtend is er veel tijd besteed aan alle veiligheidsaspecten en hebben we een complete evacuatie van de boot meegespeeld incl. het gebruik van de reddings vaartuigen.
Goed Frans, ik ga maar eens iets eten, dat is een goede manier om zeeziekte te voorkomen zolang je nog niet echt lasten hebt...
Overigens nog een verzoek namens de COMM-OFFICER om bij de mail die er
naar ons wordt verzonden geen hexbin of andere attachments te voegen om het
systeen niet te overbelasten en de satellietkosten in de hand te
houden.
We bevinden ons momenteel op 58 Zuid en 125 Oost met nog zo'n 800 mijl te varen naar Casey Ice Edge. Vandaar zal de laatste 100 km per heli worden gedaan. De bedoeling is dat onze groep van drie vrijwel direkt naar onze eindbestemming op Ardery Island wordt gevlogen, alleen Jan Andries zal kort op Casey wat zaken m.b.t. tot onze bevoorrading e.d. gaan regelen. Jeroen blijft op het schip tot al onze vracht door de heli is overgevlogen, we hebben het toch over bijna 2 ton aan uitrusting verdeeld over meer dan 60 boxes. De heli zal enkele keren moeten vliegen daar de max. load 750 kg is. De spullen zullen in een net onder de helicopter als z.g. sling-load worden vervoerd. Ik zal met de eerste vlucht al naar Ardery gaan om daar de aangevlogen spullen direkt goed op te stellen. (goed wil zeggen in V-vorm richting wind als een soort muurtje achter onze "apple's")
We verwachten morgen de eerste ijsbergen te zien en er is een soort lotto opgezet om de juiste tijd waarop we zichtkontakt hebben met de eerste berg groter dan de boot te raden. Intekenen in blocks van 10 minuten voor $1 per blok.
Overmorgen of donderdag
zullen we her zeeijs invaren en zal de boot ook een stuk rustiger worden
door de dempende werking ervan. Dat lijkt me niet verkeerd want momenteel
gaan we bij windkracht 8 soms tot wel meer dan 30 graden uit het lood. Je
ligt werkelijk in bed heen en weer te schuiven, alhoewel ik er redelijk goed
op slaap.
Tot zover m'n berichtgeving van de Aurora Australis!
Een kort berichtje m.b.t. tot het nieuwe (eigenlijk oude) mail-adres. We zullen morgen de ice-edge bereiken en dan de laatste 100 km vliegen dit alles al eerder dan ik verwachtte. Voor de mail betekent het dat de mail nu via de Antarctic Division in Kingston, Tasmania naar Casey wordt doorgezonden. Er wordt aan gewerkt om een datalink Casey-Ardery Island te realiseren zodat er een kans is dat ik vandaar uit binnenkort ook weer kan mailen. Mocht je langere tijd niets meer van me horen dan is dat niet gelukt en zullen we moeten afwachten of de ijssituatie een bezoek aan Casey vanaf Ardery Island toelaat.
Ik zal overigens niet alleen op Ardery bezig zijn met het opbouwen van ons onderkomen, maar hulp krijgen van mensen van Casey. Een "Apple" is een appelvormig polyester geïsoleerde cabine met een diameter van 3 meter waarvan we er twee hebben en die gedurende bijna 3 maanden ons onderkomen op Ardery zullen vormen.
Sorry voor het wat korte verhaal, maar ik moet m'n spullen voor de vlucht
morgen bij elkaar zoeken en nog wat briefjes schrijven.
Hallo Ans, kinderen en Frans,
Het is bijna 13:30 local time en we liggen stil. De heli's worden gereed
gemaakt voor vertrek. Het weer is echter wat minder goed geworden. Nadat het
vanmorgen aanvankelijk prachtig zonnig en helder was is er nu veel
bewolking, sneeuwt het licht en is het zicht beperkt. Het is op dit moment
nog onzeker of er gevlogen gaat worden. Wel wordt alles in gereedheid
gebracht. Als eerste zullen een groot aantal zakken met post voor de
overwinteraars op Casey als vracht worden overgevlogen, ik kan me
voorstellen dat men daar echt naar uitziet.
Het is jammer dat het allemaal zo snel gaat, ik had graag nog een dag langer door het zeeijs gevaren mede omdat er tot nu toe weinig zeeleven te zien is geweest. Slecht een enkele pinguin op grote afstand. Wel zijn de ijsbergen erg imposant, vele malen groter dan het schip gaan we ze langzaam voorbij. Het schip laat een mooi spoor van open water achter dat zich echter ook weer snel sluit alsof we er niet waren. De snelheid neemt steeds verder af naarmate het ijs dikker wordt. Op zee voeren we nog ruim 12 knopen nu al niet veel meer dan 3.
Ik hoop dadelijk nog een stel extra handschoenen uit de container te
vissen, een paar is te weinig voor het geval ze nat worden.
Het begon gisternacht te sneeuwen en gisterochtend lag er al meer dan 10 cm. De hele dag doorgesneeuwd met weinig wind. Eind v.d. dag minstens 30 cm. Geen veldwerk en zuinig met energie door een gebrek aan zon en wind. Tegen de avond begon het wat te waaien en vannacht ging het redelijk hard. Mooi de accu's weer op nivo.
De sneeuw heeft rond de apples een wal van wel een meter sneeuw gemaakt. De zonnepanelen waren niet meer te zien en heb ik juist uitgegraven. Ook de "dunny" was volledig "weg" en moest voor de eerste stoelgang ook sneeuwvrij worden gemaakt.
Het is prachtig, het is nu helemaal moeilijk om nog afstand te schatten,
alle herkenningspunten zijn bijna ondergesneeuwd, alles is wit, het zee-ijs
is ook wit en de hemel is grijswit. Je ziet geen overgang van horizon naar
hemel. We hebben een paadje tussen de twee apples gemaakt en grappen over
ons stoepje dat sneeuwvrij moet zijn voor de minder validen. Zout moet er
gestooid worden op last van de gemeente, we hebben juist gisteren het eerste
zout in onze voorraad gevonden... 4 zakjes van 4 gram! We zijn dus op
zoutloos dieet, want dat kleine beetje is natuurlijk om de vogels op de
staart te leggen.
Email
#11-#17 |